Wigilia społeczności Sobieskiego – świąteczna wspólnota, finał „Kalendarza Adwentowego” i wzruszające pożegnanie
W piątek odbyła się tradycyjna wigilia społeczności szkolnej. To jedno z tych spotkań, które co roku przypomina, że szkoła to nie tylko lekcje i sprawdziany, ale przede wszystkim ludzie, relacje i wspólne przeżycia. W świąteczny nastrój wprowadziła nas część artystyczna przygotowana przez nauczycielki języków obcych – pełna ciepła, uśmiechu i dobrze znanych bożonarodzeniowych motywów.
Tegoroczna wigilia była jednak wyjątkowa także z innego powodu. Podczas spotkania rozstrzygnęliśmy całomiesięczne zmagania w szkolnej zabawie „Kalendarz Adwentowy Sobieskiego”. Przez cały grudzień klasy podejmowały kolejne wyzwania, zbierały punkty i udowadniały, że potrafią działać razem – z kreatywnością, konsekwencją i w duchu pozytywnej rywalizacji.
Wyniki „Kalendarza Adwentowego Sobieskiego”
I miejsce: klasa 3c wraz z wychowawczynią Dorotą Jaśkowską
II miejsce: klasa 1b wraz z wychowawczynią Agnieszką Marcowską
III miejsce: klasa 1c wraz z wychowawcą Markiem Goliszkiem
Serdecznie gratulujemy zwycięzcom i wszystkim uczestnikom. Ten grudniowy maraton zadań był świetnym dowodem na to, że w Sobieskim potrafimy tworzyć wspólnotę, która wspiera się, motywuje i daje sobie nawzajem dobrą energię.
Wigilia miała również mocno wzruszający wymiar. Tego dnia pożegnaliśmy Krzysztofa Kuźmę – naszego wieloletniego współpracownika i osobowość, która przez lata stała się rozpoznawalną ikoną Sobieskiego. Po 17 latach wspólnej drogi powiedzieliśmy sobie „do widzenia” – z wdzięcznością, szacunkiem i świadomością, jak wiele obecność Pana Krzysztofa znaczyła dla szkolnej codzienności.
Panie Krzysztofie – dziękujemy za wszystkie lata pracy, życzliwość, zaangażowanie i obecność, która zostaje w pamięci. Sobieski to ludzie, a Pan był jego ważną częścią.
Szczególne podziękowania kierujemy również do Absolwentów, którzy byli z nami podczas wigilii. To, że wracacie do szkolnych murów, jest dla nas bardzo ważne i poruszające. Wasza obecność przypomina, że więzi budowane w Sobieskim trwają dłużej niż szkolne lata – i że to miejsce naprawdę się pamięta.
To była wigilia pełna ciepła, emocji i symbolicznych momentów. Dziękujemy całej społeczności Sobieskiego za ten wspólny czas.
